Etappe 22 Venlo naar Swalmen 23 kilometer Zaterdag 29 juni 2013

Vroeg van huis vertrokken. Het is droog en wel een beetje koud. Op station Nijmegen, aangekomen met 5 minuten vertraging, heb ik nog even tijd om een broodje te kopen bij de AH op het station. De stoptrein naar Roermond staat op hetzelfde spoor en vertrekt om 8.08 uur, ik heb ruim de tijd om ‘m te halen. Als ik ga zitten in de trein komt de machinist er aan en bied mij een kop koffie aan hij haalt voor zichzelf ook koffie (nogmaals bedankt Gerard!).
Op station Venlo aangekomen, hier begint mijn wandeling vandaag, is het droog en er schijnt een flauw zonnetje. Ik heb een wijziging in mijn route van te voren al uitgeprint, dat moet dus geen probleem worden met lopen.

station Venlo

Met de wijziging in de hand loop ik al snel een mooi bosgebied in. Via een mooie laan met wat villa’s en heuvelachtige wegen sta ik in de Jammerdaalsche Heide. Dit zijn voormalige groeves.

Jammerdaalsche Heide



Het is een mooi gebied om doorheen te lopen. Heuvelachtig, op het hoogste punt heb je een mooi uitzicht over het meer. Aan het einde van dit pad loop ik door een klaphekje en zie dan aan mijn rechterzijde een grafheuvel.

een grafheuvel

Het landschap verandert snel, eerst bos en heide en dan sta je zomaar aan de bosrand met een akker vol met peultjes. Je ruikt ze gewoon zo sterk. Voorlopig maar geen peultjes meer eten, van de lucht ervan heb ik al genoeg. Het pad loopt hier een lang stuk langs en ik loop dan langs een grote muur aan mijn linkerzijde. Dit is de muur van een oud klooster.

Peultjes, peultjes en nog meer peultjes.

Links de kloostermuur van het voormalige trappistenklooster Ulingsheide in Tegelen.

Het klooster is nu in gebruik door Emmaus, als winkel voor 2e hands spullen en een brasserie voor koffie en thee.

Trappistenklooster Ulenheide

Ik loop hier voorbij en ga richting de Duitse grens. Eerst over een boerenlandweg en dan richting het gebied Holtmühle. Dit was een voormalig landgoed. De loop van de grens wordt gemarkeerd met genummerde grenspalen. Verderop loop ik langs Café Maalbekerhöhe een grenscafé, eenzaam aan de weg naar Kalsenkirchen. Het café is gesloten en toch zie ik binnen een vrouw stiekem tussen de gordijnen koekeloeren naar wie er voorbij loopt.

Grenscafe Maalbekerhöhe

Ik loop weer door een lang pad af wat tussen de grenspalen ligt. Aan mijn linkerhand Duitsland en aan mijn rechterhand Nederland. Het pad loopt langs een steile wand van het bos. Je hebt hier mooi zicht op het lagere bosgebied.

De tientallen meters hoge steilrand vormt de scheiding tussen het hoog en het middenterras en is tevens de landgrens. Op de rand wandel je in Duitsland. De helling is Nederlands grondgebied.

grenspalen genummerd

De landsgrens is behoorlijk lang. Het duurt dan ook even, na ook wat over wat flinke heuvels gelopen te hebben, tot er een restaurant in zicht is. Ik maak mijn stop bij Witte Stein, één van de twee grenscafés. Hier is nog een grensovergang met overblijfselen van de vroegere grenscultuur een grenswinkel en een oude verroeste slagboom te zien.

Restaurant Witte Stein

Na een heerlijke kop koffie te hebben genuttigd, ga ik weer snel verder met wandelen. Ik ga nu de Prinsendijk op. Dit is een deel van een oude romeinse verbindigsweg. Langs deze weg liggen enkele betonnen Duitse kazematten uit WO II. Deze staan nu op een lijst van monumenten.

Kazemat

Kazemat

Deze grensweg loopt weer een kleins stukje door Duitsland. Nu loop ik over een bosweg, en midden op de bosweg staat een grote aanhangwagen volgeladen met boomstammen. even verderop is iemand bezig met een hijskraantje om de boomstammen van de wagen af te lossen, en mikt de stammen met een luide slag langs de weg.
Hier ligt ook het Meerlebroek, een natuurgebied in ontwikkeling. De begrazing wordt verzorgd door Schotse Hooglanders en Konikspaarden.

Konikspaarden

Konikspaarden

De route loopt een klein stukje door het Diergardt’scher Wald, een natuurgebied.


Het pad waar ik nu op loop kronkelt zich en komt uit bij de Swalm, een snelstromend riviertje, het is een zijriviertje van de Maas. Rond Groenewoud, het gebied heet hier zo, zijn de mooie bochten in de rivier goed te zien.

het Groenewoud

riviertje de Swalm


Met een wat kronkelende weg en aan mijn rechterhand een nieuwbouwwijkje, loop ik nu door een klein natuurgebiedje en eindig ik in het dorp Swalmen. Nog even een bakker in het centrum opzoeken voor een vlaai en dan op weg naar het station toe, dit is ongeveer 10 minuten lopen vanaf het centrum. Hier eindigt mijn Pieterpad wandeling voor vandaag. Nu nog 83 kilometer tot het eindpunt de Pietersberg in Maastricht.

Station Swalmen eindpunt voor vandaag

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *